X
تبلیغات
کلبه

کلبه

من سایه سپیدم، چیزی برای ندیدن

خامش منشین خدا را...

 

دیگه کار هر روز و شبم شده با یادت ابی گوش دادن و حافظ خوندن و سبک شدن. شعر پنجره فروغ، اون دو تا مست چشات.. ذره ذره اون نگات.. .

چند تا کار بیهوده هم به کارهای بیهوده روزانم اضافه شده. هی غذا پختن و سفره آوردن و لب به غذا نزدن و جمع کردن.

گفتم که فرقی نمی کنه کی بشکنم. خودمو می شناختم.

 

دیگه هیچ انگیزه و حسی واسه نوشتن وبلاگ ندارم. قبلا اگه می نوشتم دلم به این خوش بود که ممکنه گاهی بیای سر بزنی. البته به جز این دو تا پست آخر که اصلا دوست ندارم بخونیشون. می دونم که ناراحتت می کنم. این دو تای آخرو فقط و فقط واسه دلم نوشتم. اما بهتره بعد از این دیگه این دل نوشته هامو تو دفترم بنویسم که فقط خودم می خونم و خدام.

 

دیشب هم دوباره خوابتو می دیدم. درست مثل همه خوابای گذشته ابلهانه بود. خواب می دیدم تو کلاس پیش دانشگاهی مون نشستیم. کلاس خلوته. من مثل اون موقع ها رو نیمکت یکی مونده به آخر نشسته بودم و حمید، هم تختی چهار سال دبیرستانم، کنارم نشسته بود. تو هم با یکی از پسرای غول دانشکده مون تخت آخر نشسته بودین و تو بهش تکیه داده بودی. استاد کلاس هم دکتر اردکانی، استاد هواشناسی مون بود. من نسبت به اون یارویی که بهش تکیه داده بودی هیچ حس بدی نداشتم. گفتم که این خوابم مثل قبلی ها مزخرفه.

 

دیشب سه بار گریه کردم. یکی با صدا، دو تا بی صدا. فکر می کردم پوستم کلفت تر از این حرفا باشه. خدا رو شکر که تنهام.

تو رو خدا اگه یه روز اینا رو خوندی به روی خودت نیار. نمی خوام ناراحت شی. نمی تونم جلوی خودمو بگیرم. به قول جبران "مهر به ژرفای خود پی نمی برد تا آنگاه که زمان فراق فرا می رسد."

 

صبح ها که از خواب بیدار می شم، چشمم به قفسه کتابام می افته، عکس شاملو رو دیوار اتاق، میزم، انگار از بیدار شدنم پشیمون می شم. استرس تمام وجودمو می گیره. به یاد می یارم که باید زیر همه اینا خم بشم و بشکنم و بشکنم.

بسه دیگه، زیاد شد.

 

از دوستایی که این چند وقته گاهی به کلبه ما سری زدن تشکر می کنم. فعلا که هیچ انگیزه ای واسه نوشتن تو وبلاگ ندارم. اما حتما بهشون سر می زنم. تا خدا چی بخواد...

  

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم تیر 1386ساعت 19:29  توسط محمدرضا 

این دیگه فکر نداره...

 

تموم شد.. اینقدر این لحظه ها خفه کننده است که هیچ نمیتونم بگم.

از دستت دادم.. همین.

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و پنجم تیر 1386ساعت 11:49  توسط محمدرضا 

با تو نیستم..

 

به مخاطب همیشه حرف هایم:

 

 

وقتی نگاه خیس شب،

 

                صدای غم گرفته مهتاب،

 

                            عطر سنگین یاد تو،

 

                                          قدم بر چشم خمار پنجره می گذارد،

 

وقتی پلک های خیس و غبار آلودِ جاده نشسته ات بسته و آرام باز می شود،

 

و حریر اشک را بر تب اندوه پنجره می نشانی،

 

         می بینم که وای...

                                     با تو نیستم.

 

 

وقتی گوی تنبل رمق

 

                         به گناه من بی تو

 

                                          بر پای من و عقربه ها

 

                                                                      زنجیر بسته،

 

وقتی نگاهم در چشمان سرخ آینه

 

                                           جا می ماند و

 

                                                              دیر می کند،

 

و آنگاه که دستان نحیفم در گودی تنهایی و شرم

 

                                                      به سردی عزا مینشینند،

 

و لبانم که از ترس تکرارهای بد فرجام تنهایی در هم فرو می روند،

 

و با هجمه بی دریغ یادت می لرزند و می ریزند،

 

     به یاد می آورم که...

                               بی تو، هیچ... نیستم.

                                                                                  00:55

                                                                              بیستم تیر ماه

 

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم تیر 1386ساعت 20:6  توسط محمدرضا 

چه بد

 

 

می پرسم: می دونی عشق بد چیه؟

 

شهاب جواب میده: عشق نمی تونه بد باشه.

 

ادامه میدم: اینه که کسی رو دوست داشته باشی که تو رو به اندازه کافی دوست نداشته باشه. اینجوری میشی گدای محبت و همون جور که خودت خوب می دونی، هیچ وقت به گدا چیز به درد بخوری نمیدن.

 

                                                   ...................................................

 

واقعا نمی دونم این حرفو چه جوری باید هضمش کنم؛ یا اصلا چه جوری باید باهاش رفتار کنم. عاشق که معتاد نیست.. عشقو میشه ترک کرد؟

 

چقدر قصه اینجوری میشناسیم؟ دیدیم و سوختیم و نساختیم..

 

سعدی گفت:

 

 "سعدی به روزگاران مهری نشسته بر دل     بیرون نمی توان کرد الا به روزگاران"

 

اما:

 

 "سعدی به روزگاران مهری نشسته بر دل     بیرون نمی توان کرد حتی به روزگاران"

 

 

+ نوشته شده در  جمعه پانزدهم تیر 1386ساعت 20:18  توسط محمدرضا 

هم میهن

   

    امروز صبح خبر توقیف "هم میهن" رو شنیدم. به وبلاگ چند نفر از روزنامه نگارهای هم میهن سر زدم. عکساشونو دیدم. اعصابم داغون بود. وجودم پر شده بود از نفرت. ابروهام از شدت عصبانیت تا به تا وایساده بودن، لبام می لرزید و تو دلم فقط فحش بود که ... .

این همه جوون که با نهایت عشق و امید کار می کردند، با یه دستور به عزا نشسته بودن. آخه این چه دادی هست که گسترده می شه. لعنت به شما.

 

نمی تونید ببینید مردم می خوان بدونن؟ می خوان یاد بگیرن؟ می خوان بشنون، ببینن، بفهمن؟ این همه نفرت رو چرا می خواین تو دل ما جا بدین؟ شما انسانید؟ از خودتون بپرسید. تویی که واسه خونوادتم بهانه لرزش پایی! گند میزنید به زندگی و امید این همه جوون که چی بشه؟ تو دل تون چقدر عقده و کینه هست؟ لعنت به اون عدلی که شما می خواین بر پا کنین. حالم از هر چی واژه عدالته به هم می خوره.

کاش می فهمیدین چی میگم!

 

 

چراغ شیخ شد خاموش و این افسانه روشن شد

 

که در شهر ددان میراثی از انسان نمی یابی

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سیزدهم تیر 1386ساعت 14:7  توسط محمدرضا 

تشییع

 

 

اشک های تو،

                      دریاهای کودکی من اند،

                                                       که در آن غرق شدم؛

در روزی که

                  تاریخ نداشت،

                                      در تاریخی که

                                                            ساعت نداشت

                                      در ساعتی که

                                                            زمان نداشت

                                      در زمانی که

                                                            زن نداشت

                                      در برابر مردی که

                                                            سایه نداشت

                                     سایه ای که

                                                            سر نداشت

 

                               اما سپید بود

                                              من سایه سپیدم،

                                                             چیزی برای ندیدن!

 

در روزی که هیچ نداشت،

                                     جز ما؛

مایی که من نداشت

 

منی که تشییع می شد

               روی گونه های تو

                که تپه های کودکی من اند

 

                      برای مردی که لب نداشت

                                            لبی که درد داشت

                                         به خاطر قماری که ورق نداشت!

 

                                  دوست خوبم  "محمد جواد ربیعی"

 

+ نوشته شده در  یکشنبه سوم تیر 1386ساعت 18:58  توسط محمدرضا